Ieder zijn kruis

Het feest was voorbij. Ja, op uiterst ruige
voet was er vernield. Behalve je kadukke
vazen en zowat zesentwintig stukken
koekoeksklok hield je nog een half aan duigen

getimmerd wandmeubel over en drie fauteuils
waarvan de veren zongen en de plukken plastic
in de rondte sprongen. Een Van Gogh, door hik
geplaagd, was met een wilde snik en gruis

omlaag gekletterd, had al vallend per abuis
je theeservies verpletterd en een oud geweer

zo falikant verbogen… Eer viel hier niet meer
met iets te halen. Er was behoorlijk huis

gehouden, dit pas trouwens voor de achtste keer.
‘Ach’, snikte je zacht. “Ieder huis zijn kruis.’

uit: ‘Liefdes-, klaag- en politieke liederen’

Dit bericht is geplaatst in Poëzie. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.